ដាស់សតិ - Dassatek

បំផុសគំនិតគាំទ្រឱ្យខេមរជនក៏ដូចជាមនុស្សជាតិទូទៅ ធ្វើកសិកម្ម និងរស់នៅ ជាសុខជាមួយធម្មជាតិ!

ជម្រើសមិនលោភលន់

មិនមែនអ្នកធ្វើអាជីវកម្មទាំងអស់សុទ្ធតែប្រាថ្នា
ចង់ខ្លាយជាមហាសេដ្ឋីឯណា។ វាក៏មិនមែនការ
កំណត់របស់ច្បាប់ដែរ ដែលដាក់កំហិតថាអ្នកធ្វើ
ពាណិជ្ជកម្មឬអាជីវកម្មម្នាក់ៗត្រូវតែប្រឹងមិនថា
ប្រើវិធីសាស្រ្តបែបណា ធ្វើម៉េចឱ្យរកប្រាក់ចំណេញ
ឱ្យកាន់តែច្រើនតាមតែអាចធ្វើបានដើម្បីធ្វើយ៉ាង
ណាឱ្យខ្លួនក្លាយជាមហាសេដ្ឋីនោះទេ។

ជាក្តីសង្ឃឹម សង្គមយើងនៅមានក្រុមអាជីវករ
ដែលគួឱ្យស្ញប់ស្ញែង ដែលពួកគាត់មានបេះដូង
និងផ្នត់គំនិតជួញជំនួញបែបសង្គម ដោយមិន
ផ្អែកទៅលើតែប្រាក់ចំណេញមួយមុខ ប៉ុន្តែមាន
ចិត្តចង់បង្កើតជាផលវិជ្ជមាន និងជួយកែប្រែ
ជីវភាពកសិករនិងប្រជាពលរដ្ឋក្រីក្រឱ្យប្រសើរ
ឡើងដើម្បីងើបផុតពីភាពក្រីក្រ។ តាមរយៈទឹក
ចិត្តនេះ ពួកគាត់សុខចិត្តជ្រើសរើសយក
ជម្រើសមិនលោភលន់។

បានន័យថាគាត់សុខចិត្តចំណេញតិច បើធៀប
ទៅនិងលទ្ធិភាពពិតជាក់ស្តែងដែលគាត់អាច
ចំណេញបាន។ ឧទាហរណ៍អ្នកលក់ផលិតផល
កសិកម្មបោះដុំ បើលក់តាមគេតាមឯង គាត់
ត្រូវលក់ក្នុងតម្លៃ 10,000៛ ដោយយកចំណេញ
3,000៛ ប៉ុន្តែគាត់សុខចិត្តលក់ត្រឹមតម្លៃ
8,000៛ ដោយយកចំណេញតែ 2,000៛។​ ដូច្នេះ
គាត់ចំណេញទាបជាងអ្នកបោះដុះដ៏ទៃ 1,000៛។
នេះជាការសម្រេចចិត្តមួយដែលស្តាប់ទៅហាក់
សាមញ្ញមិនគួពិបាកធ្វើឡើយ។ ប៉ុន្តែជាក់ស្តែង
វាពិតពិបាកនិងធ្វើចិត្តបាន ត្បិតពេលមនុស្ស
ប្រទះលុយ សភាពចិត្តជាលោភៈនឹងបញ្ចេញ
អនុភាពខ្លាំងខ្លារបស់ខ្លួន។ គាត់សម្រេចចិត្
តលក់ដូចនេះដោយសារគាត់មើលឃើញថាវា
មានសារៈប្រយោជន៍(មិនមែនជាលុយ) ២
សម្រាប់អាជីវកម្មរបស់គាត់ផ្ទាល់ក៏ដូចជា
អតិថិជន។

គាត់យល់ឃើញថាត្បិតតែគាត់ចំណេញទាបជាគេ
ក៏ប៉ុន្តែអ្វីដែលល្អគឺ​ (១) គាត់មិនចាំបាច់ឈឺ
ក្បាល់ខ្វល់ខ្វាយរឿងភ្ញៀវជំពាក់លុយ ពិបាកដើរ
ទារលុយឬបង្វិលដើមទុនមិនទាន់ដោយសារ
អតិថិជនរបស់គាត់ត្រូវបានតម្រូវឱ្យបង់លុយ
គ្រប់ចំនួនដល់ដៃភ្លាមៗពេលទិញផលិតផល
កសិកម្មដោយមិនអនុញ្ញាតឱ្យជំពាក់ និង(២)
គាត់គិតថាសុខចិត្តយកចំណេញទាបបន្តិចដើម្
ឱ្យដេប៉ូទិញយកទៅលក់ត អាចលក់ក្នុងតម្លៃទាប
ល្អទៅកាន់កសិករអ្នកប្រើប្រាស់ផ្ទាល់។ គាត់គិត
ថានេះជាវិធីមួយដែលគាត់អាចចូលរួមចំនែក
ជួយដល់ប្រជាកសិករ។​​ គ្រាន់តែថារឿងនេះអាច
កើតមានទៅបានក៏ទាល់តែអ្នកទិញទៅលក់ត
មានផ្នត់គំនិតនិងរបៀបរបបរកស៊ីស្រដៀងនិង
ដូចពួកគាត់។ មូលហេតុអ្វីគាត់មានគំនិតនេះ
ដុះចេញពីក្នុងខ្លួន?

ពូម្នាក់ក្នុងចំណោមថ្នាក់ដឹកនាំសហគមន៍កសិកម្ម
មានប្រសាសន៍ប្រាប់ខ្ញុំថា គាត់ធ្លាប់ក្រ រៀនមិន
ចប់បឋមសិក្សាផង តែគាត់បានប្រឹងប្រែងអាច
មានបានមកដូចសព្វថ្ងៃនេះគឺគាត់មានអារម្មណ៍ថា
គ្រប់គ្រាន់ហើយ ព្រោះពីអតីតកាល គាត់មិនទាំង
ដែលធ្លាប់មានបំណងប្រាថ្នាអ្វីផង។ គាត់មិនទាំង
ស្គាល់ថាបំណងប្រាថ្នាគោលដៅហ្នឹងជាអ្វិផង។​ គាត់
បន្តថា គាត់មិនមែនជាឧកញ្ញឬមហាសេដ្ឋីអ្វីនោះ
ទេសព្វថ្ងៃនេះ ហើយក៏គាត់គិតថាមិនត្រូវការប្រឹង
ឱ្យក្លាយខ្លួនទៅជាអ៊ីចឹងដែរ។ គាត់មានលុយចាយ
គ្រប់គ្រាន់(មិនខ្ជះខ្ជាយ ឬសម្ភារៈនិយម) មានផ្
ល្មមសមរម្យសម្រាប់ស្នាក់នៅ មានបាយហូបនិង
មានមធ្យោបាយធ្វើដំណើរទាំងម៉ូតូ និងឡាន
សមរម្យ។ តែប៉ុណ្ណេះ គាត់ស្ងប់ចិត្តហើយ។ អ្វីផ្សេង
ដែលច្រើន អ្វីដែលល្អប្រណិតជាងនេះ គាត់រាប់
ចាត់ចូលជាអំណោយជីវិត ដែលមិនមែនជាអ្វី
ដែលរស់នៅអត់មិនបាន។​

ដូច្នេះអ្វីដែលគាត់ខិតគិតខំធ្វើសព្វថ្ងៃនិងបន្តទៅ
មុខទៀតគឺថា តើត្រូវធ្វើយ៉ាងណាដើម្បីបន្សល់ទុក
ជាស្នាដៃនិងស្លាកស្នាមដានវិជ្ជមានឱ្យបានច្រើន
សម្រាប់អ្នកជំនាន់ក្រោយក្នុងសង្គមជាតិ។

បញ្ជាក់៖ នេះមិនមែនជាឯកសារស្រាវជ្រាវផ្លូវការ!
កំណត់ហេតុ! សំណេរអង្កេត! ពិចារណាមុនជឿ!
ស្រាវជ្រាវបន្ថែមមុនយកទៅប្រើ!

ប្រឹងប៉ុណ្ណឹងដែរ ក្រនៅតែតាមទាន់​​

ពេលចូលធ្វើការក្នុងសហគមន៍កសិកម្មដំបូង
មានលោកពូម្នាក់ដែលត្រូវបានអ្នកផងទទួល
ដឹងថាជាអ្នកធ្វើការច្បាស់លាស់ ឧស្សាហ៍
ព្យាយាម និងខិតខំប្រឹងប្រែង។ មានពេល
មួយគាត់បានលាន់មាត់និយាយថា "មិនដឹង
ជាយ៉ាងម៉េចប្រឹងប៉ុណ្ណឹងដែរ ប៉ុន្តែក្រនៅតែ
តាមទាន់"។ ពូ គាត់ធ្វើការងារច្រើនមុខ។
គាត់ធ្វើជាទាហ៊ានវិស្វកម្មផង គាត់ធ្វើស្រែផង
ហើយឆ្លៀតធ្វើការងារ ជាហិរញ្ញិកក្នុងសហគមន៍
កសិកម្មទៀត ប៉ុន្តែគាត់ហាក់នៅតែហត់នឿយ
គ្មានពេលសម្រាក។

បន្ទាប់ពីបានសង្កេតមើលហើយវិភាគប្រៀប
ធៀបគាត់ទៅនិងសមាជិកសហគមន៍កសិកម្ម
ផ្សេងទៀតដែលធ្លាប់មានជីវិភាពក្រីក្រលំបាក
តែក្រោយឡើងប្រែជាប្រសើរធូរធារ ឃើញថា
ចំនុចដែលខុសគ្នាធំមួយរវៀងពួកគាត់ គឺការ
បែកគំនិតចាប់ផ្តើមធ្វើកសិពាណិជ្ជកម្មឬអាជីវ
កម្មបែបសង្គម។ អ្នកដែលមានជីវិភាពប្រសើរ
ឡើងគឺដោយសារគាត់ចាប់ផ្តើមហ៊ានបែកគំនិត
រកសុីលើវិស័យកសិកម្មឬធ្វើកសិកម្មដាំដុះជា
លក្ខណៈអាជីវកម្ម។

កសិករខ្មែរភាគច្រើនដើរតួជាអ្នកផលិតតែមួយ
មុខគត់ បានន័យថាពួកគាត់ផ្តោតទៅលើតែ
ការដាំដុះបង្កើនផលឬការផលិតកសិផលកសិកម្
មមានដូចជាផ្លែឈើ បន្លែ សាច់។​ ពេលដែលពួក
គាត់ផលិតបានហើយ ពួកគាត់រងចាំឈ្មួញមក
ប្រមូលទិញដល់ផ្ទះ។ ធ្វើដូចនេះគាត់មិនអាច
ទទួលបានតម្លៃពេញដូចការដែលគាត់លក់ផ្ទាល់
ទៅកាន់អ្នកប្រើប្រាស់ ព្រោះតម្លៃផលិតផល
កសិកម្មត្រូវកាត់ចែកគ្នាជំនេញច្រើនតំណាក់
កាលទៅកាន់ច្រើនតួអង្គក្នុងខ្សែរច្រវ៉ាក់តម្លៃ
កសិកម្ម។ ម្យ៉ាងវិញទៀតគាត់ប្រឈមនិងបញ្ហា
ដែលឈ្មួញគាបឬក្រឡុកតម្លៃស្រេចតែចិត្តព្រោះ
ប្រជាកសិករមិនទាន់មានសមត្ថភាពអាចគ្រប់
គ្រងព័ត៌មានទីផ្សារបានច្បាស់ ទាន់សភាពការ
ហើយអាចធ្វើទីផ្សារបានដោយខ្លួនឯង។

ពេលខ្លះអាចថាចំណេះដឹងទូទៅរបស់ពួកគាត់
នៅមានកម្រិតហើយគាត់មិនបានទទួលការ
បណ្តុះគំនិតល្អៗ ប៉ុន្តែក៏មានករណីដែលអ្នក
បានរៀនត្រឹមតែថ្នាក់ទី៣ មានការតាំងចិត្ត
រៀនសូត្រអភិវឌ្ឍន៍សមត្ថភាពខ្លួនឯងរហូត
អាចបង្កើតនិងដឹកនាំសហគមន៍កសិកម្ម។
និយាយឱ្យស្មោះត្រង់ទៅ កសិករខ្លះនៅមាន
ជម្ងឺយកលេសបន្ទោសព្រហ្មលិខិតនិងអ្វីៗផ្សេង
ក្រៅតែពីខ្លួនឯង។ គាត់នៅមិនទាន់ហ៊ានកំណត់
ជោគវាសនាខ្លួនឯង។ លើសពីនេះគាត់បិទចិត្ត
មិនព្យាយាមស្វះស្វែងរកប្រភបចំណេះវិជ្ជាថ្មីៗ
គំនិតល្អៗដើម្បីរៀនសូត្រ ពិចារណា និងសាក
ធ្វើតាម។ គាត់បន្តធ្វើអ្វីតាមតែទំលាប់ និង
ទំនៀមតៗគ្នាពីចាស់ជំនាន់មុនដោយមិន
បានត្រឹះរិះរកចន្លោះខ្វះខាតដើម្បីធ្វើការកែ
តម្រូវ ច្នៃប្រឌិតបំពេញបន្ថែមឱ្យប្រសើរឡើង
នោះទេ។ ទាំងនេះរារាំងពួកគាត់មិនឱ្យប្រែ
ក្លាយខ្លួនទៅជាកសិសហគ្រិន ដែលអាចធ្វើ
កសិកម្មបែបអាជីវកម្ម ហ៊ានធ្វើជាឈ្មួញ
ខ្លួនឯង ហ៊ានសាកធ្វើអាជីវកម្មឬអ្វីមួយ
ដែលថ្មី។

មួយវិញទៀត ការសេពគប់និងចំណេះដឹង
គ្រប់គ្រងហិរញ្ញវត្ថុក៏ជាកត្តាសំខាន់ខ្លាំងណាស់
ដែរ សម្រាប់ធ្វើឱ្យប្រាកដថាថវិការដែលកសិករ
ចំណាយញើសឈាមធ្វើការយ៉ាងលំបាកហាលថ្ងៃ
ហាលភ្លៀង រកបានមក ត្រូវបានប្រើប្រាស់ក្នុង
ផ្លូវដែលចម្រុងចម្រើន បានន័យថាការចាយលុយ
ដែលគាត់អាចបង្កើតជាទ្រព្យឬលុយកាក់បន្ថែម
តាមរយៈការដាក់ប្រាក់សន្សំជាមួយក្រុមសន្សំ
សហគមន៍ឬក៏អាចឈានដល់ការ​ដាក់ហ៊ុនចូលរួម
រកស៊ីជាមួយសហគមន៍ឬថ្នាក់ដឹកនាំសហគមន៍។​
ការចំណាយបែបនេះគឺប្រសើរជាងការចំណាយបែប
សម្ភារៈនិយម ឧទាហរណ៍ការទិញសម្ភារៈទំនើបៗ
(សំលៀកបំពាក់ ទូរស័ព្ទ ធុងបាស់ ម៉ូតូ-ល-)​
ព្រោះគ្រាន់តែចង់ដេញម៉ូដបង្អួតគ្នា ទាំងដែល
វាមិនមែនជាតម្រូវការចាំបាច់ទាល់តែសោះ។
ម៉្យាងវិញទៀតការជួបជុំគ្នាផឹកស្រា សប្បាយច្រៀង
រាំ​ ព្រោកប្រាជ្ញរឿងឥតប្រយោជន៍ជាប្រចាំរហូត
ដល់ថ្នាក់ភ្លេចការងារ តួនាទី និងភារកិច្ចខ្លួន
ក៏រួមចំណែកសង្កត់គាត់ឱ្យកប់លិចកាន់តែជ្រៅ
ទៅក្នុងរណ្តៅនៃភាពក្រីក្រដែរ។​

តាមពិតទៅដើម្បីឱ្យការវិភាគកាន់រឹងរឹតតែគ្រប់
ជ្រុងជ្រោយនោះទៅទៀត យើងក៏ត្រូវសិក្សាមើល
លើធម្មជាតិនៃសេដ្ឋកិច្ចដែលត្រូវបានរចនាបង្កើត
ឡើងមកដោយសង្គមជាតិយើងនិងពិភពលោក
ដែលមានក្រុមហ៊ុននិងបុគ្គលសំខាន់ៗ មាន
ឥទ្ធិពលនិងដែនអំណាចខ្លាំងខ្លានិងធំធេងគ្រប
សង្កត់ពីលើកសិករនិងប្រជាពលរដ្ឋទូទៅធម្មតា។
ឧទាហរណ៍ កសិករខ្វះចំណេះ គ្មានជម្រើសអ្វីផ្សេង
ក្រៅពីពឹងពាក់អាស្រ័យទាំងស្រុងទៅលើជីគីមី
ថ្នាំគីមី ផលិតផលគីមី និងគ្រាប់ពូជពីរោងចក្រ
ដែលត្រូវបានគេឃោសនាជម្រុញឱ្យប្រើ ដោយអះ
អាងថាជួយបង្កើនទិន្នផលច្រើនទ្វេរដង។ ប៉ុន្តែ
ជាក់ស្តែងពេលប្រើយូរទៅ វាបែរប្រែជាអន្ទាក់ទាក់
កកសិករឱ្យជាប់ក្លាយជាខ្ញុំកញ្ជាស់ដីស្រែ ដីចម្ការ
ខ្លួនឯង ក៏ដូចជាក្លាយជាទាសករធ្វើការចិញ្ចឹម
បំប៉នក្រុមហ៊ុនធំៗដែលផលិតជី ថ្នាំគីមី និង
គ្រប់ពូជផ្សេងៗ។​ ពួកគេបានរៀបចំធ្វើយ៉ាងណា
ឱ្យកសិករអត់គេមិនបាន។​

សរុបមកការដើរតួធ្វើជាអ្នកផលិតតែមួយមុខ
មិនអាចជួយឱ្យកសិករងើបចេញផុតពីភាពក្រីក្រ
បាននោះទេ។ ពួកគាត់ត្រូវបំលែងខ្លួនឱ្យទៅជា
កសិសហគ្រិន។​ ពួកគាត់ត្រូវ ហ៊ានប្តេជ្ញាចិត្ត
កំណត់ជោគវាសនាខ្លួនឯង។ លើសពីនេះពួកគាត់
ត្រូវចាប់ផ្តើមរកវិធីដោះលែងខ្លួនឱ្យមានសេរីភាព
និងឯករាជ្យភាព គេចផុតពីក្រញាំនៃក្រុមហ៊ុន
និងអន្ទាក់គំនិតបុគ្គលមូលធុនធំៗដែលមានទាំង
ឥទ្ធិពលនិងអំណាច។ ពួកគាត់អាចសាកល្បង
ចាប់ផ្តើមបែរមកធ្វើកសិកម្មបុរាណតែទាន់សម័យ
ដែលប្រព្រឹត្តទៅជាសុខជាមួយធម្មជាតិ។ នាំគ្នាធ្វើ
កសិកម្មធម្មជាតិ ដែលបង្កើតគតិបណ្ឌិតនិងចំណេះ
ដឹងហើយបង្រៀនឱ្យគាត់មានសមត្ថភាពវិភាគ
ធ្វើឱ្យគាត់ទទួលបាននូវសេរីភាព ឯករាជ្យ អត្ថន័យ
ជីវិតនិងការងារ ក៏ដូចជារស់នៅប្រកបដោយ
សុភមគ្គល។ នាំគ្នាធ្វើកសិកម្មយូរអង្វែងតកូនតចៅ។

បញ្ជាក់៖ នេះមិនមែនជាឯកសារស្រាវជ្រាវផ្លូវការ!
កំណត់ហេតុ! សំណេរអង្កេត! ពិចារណាមុនជឿ!
ស្រាវជ្រាវបន្ថែមមុនយកទៅប្រើ!

ទឹកស្រះជីវិត

នៅរដូវប្រាំង ស្រះទឹកក្នុងសហគមន៍កសិកម្ម
គឺជាប្រភពនៃជីវិតរបស់ប្រជាកសិករ។
សម្រាប់សហគមន៍កសិកម្មដែលជួបបញ្ហាខ្វះ
ខាតទឹកនៅរដូវរាំងភ្លៀង កសិករពឹងផ្អែក
ទាំងស្រុងទៅលើប្រភពទឹកស្រះដោយសារ៖

(1)សហគមន៍ពុំទាន់មានប្រព័ន្ធធារាសាស្រ្ត
គ្រប់គ្រាន់សម្រាប់នាំយកទឹកពីស្ទឹងឬទន្លេ
ចូលមកដល់ទីតាំងរបស់គាត់, (2)ស្ថានីយ៍
បូមទឹកនិងប្រព័ន្ធប្រឡាយទឹកដែលបានកសាង
ត្រូវការចំណាយច្រើនដើម្បីស្តារឡើងវិញនិង
ជួសជុលជាប្រចាំឆ្នាំ, (3)ប្រភពទឹកក្រោម
ដី(ទឹកអណ្តូង)វិញគឺមិនអាចប្រើប្រាស់សម្រាប់
ធ្វើកសិកម្មឬបរិភោគបាន ព្រោះមានជាតិ
កំបោរខ្ពស់, (4)តំបន់ខ្លះខួងអណ្តូងអត់
ចេញទឹក។  តើធ្វើដូចម្តេចដើម្បីកែច្នៃប្រភព
ទឹកក្រោមដីដែលមានជាតិកំបោរខ្ពស់
ឱ្យអាចប្រើប្រាស់បានសម្រាប់បរិភោគនិង
ស្រោចស្រពដំណាំ? សរុបមកវិញ សព្វថ្ងៃពួក
គាត់ធ្វើស្រែចំការពឹងផ្អែកទឹកភ្លៀងក្នុងរដូវ
វស្សារហើយអាស្រ័យផលទឹកស្រះដែលសេស
សល់ពីរដូវភ្លៀងសម្រាប់ធ្វើកសិកម្មបន្តក្នុង
ខែប្រាំង។

ទីតាំងភូមិសាស្រ្តរបស់សហគមន៍មានដីដែល
អាចជីកស្រះទៅ ទប់ទឹកជាប់ មូលហេតុអ្វី
កសិករមិននាំគ្នាជីកស្រះឱ្យធំដើម្បីអាចរក្សា
ទឹកទុកប្រើឱ្យគ្រាប់គ្រាន់សម្រាប់ធ្វើការដាំដុះ
ផ្សេងៗនិងប្រើប្រាស់ក្នុងរដូវប្រាំង? យោងទៅ
តាមប្រសាសន៍របស់ប្រធានសហគមន៍ មូល
ហេតុដែលកសិករមិននាំគ្នាជីកស្រះគឺជាកត្តា
ផ្នត់គំនិត ដោយពួកគាត់គិតថាជីកស្រះទៅ
ខាតផ្ទៃដីដាំដុះ ដូច្នេះសុខចិត្តធ្វើកសិកម្ម
តាមយថាកម្ម ដោយពឹងផ្អែកលើមេឃវិញ។
នេះជាផ្នត់គំនិតឬប្រពៃណីដែលគាត់ធ្វើតាមគ្នា
តពីចាស់ៗមក។ ពួកគាត់នូវខ្វះខាតផ្នត់គំនិត
អភិវឌ្ឍបែបកសិពាណិជ្ជកម្ម ដែលជាហេតុធ្វើ
ឱ្យគាត់គិតមិនដល់រឿងជីកស្រះឬមើលមិន
ឃើញផលចំណេញពីការជីកស្រះ។ ក្នុងករណី
ខ្លះ កង្វះខាតទុនសម្រាប់ជីកស្រះក៏ជាកត្តា
រារាំងផងដែរ។

រដូវប្រាំងជារដូវយុទ្ធសាស្រ្ត ព្រោះថាបរិមាណ
ទិន្នផលកសិកម្មទូទៅ ជាធម្មតាធ្លាក់ចុះក្នុង
រដូវនេះ ព្រោះកសិករពិបាកដាំដុះដោយសារ
មូលហេតុផ្សេងៗ ដែលក្នុងនោះមានកត្តា
កង្វះទឹកមួយជាកត្តាចម្បង។ ការថយចុះនៃ
បរិមាណកសិផលសម្រាប់ផ្គត់ផ្គង់តម្រូវការ
ទីផ្សារនេះ រួមចំណែកធ្វើឱ្យតម្លៃកសិផលឡើង
ថ្លៃស្របពេលដែលតម្រូវការក្នុងទីផ្សារនៅតែ
មានច្រើន។

មូលហេតុអ្វីប្រទេសយើងហាក់ដូចជានៅមិន
ទាន់មានប្រព័ន្ធធារាសាស្រ្តល្អនិងមានប្រសិទ្ធ
ភាពនៅគ្រប់ទីកន្លែងទូទាំងប្រទេស ត្បិតយើង
ទទួលស្គាល់ថាវិស័យកសិកម្មក៏ជាវិស័យមួយ
ដែលសំខាន់ក្នុងការលើកស្ទួយសេដ្ឋកិច្ចជាតិ
និងប្រជាជន? តើអ្វីខ្វះជាកត្តារារាំងចម្បង
ក្នុងកិច្ចការងារអភិវឌ្ឍ ស្តារឡើងវិញនិង
កសាងប្រព័ន្ធធារាសាស្រ្តបន្ថែម? តើប្រទេស
យើងមានគោលនយោបាយគ្រប់គ្រង រក្សា
និងប្រើប្រាស់ទឹកប្រកបដោយនិរន្តរភាពដែល
មានប្រសិទ្ធភាពសម្រាប់កសិកម្មខ្នាតតូចបែប
គ្រួសារដែរឬទេ? ក្នុងនាមជាយុវជននិងយុវនារី
ដែលមានចំណាប់អារម្មណ៍លើវិស័យកសិកម្ម
តើពួកយើងអាចចូលរួមចំណែកធ្វើអ្វីបានខ្លះ
និងតាមវិធីសាស្រ្តបែបណា?

បញ្ជាក់៖ នេះមិនមែនជាឯកសារស្រាវជ្រាវផ្លូវការ!
កំណត់ហេតុ! សំណេរអង្កេត! ពិចារណាមុនជឿ!